Category Archives: Վարք սրբոց

Հայոց մեծ դարձի մասին

Գրիգոր-Լուսավորիչը-մկրտում-է-Տրդատ-Արգային1

Ջ. Գուայտա – Ավանդությունը հուզիչ պատմություն է մեզ հաղորդում Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի մասին։ Նրա հայրը սպանել է Տրդատ թագավորի հորը։ Վերջինս սրի է քաշում մարդասպանի ազգատոհմին։ Փրկվում է Գրիգորը, որին քրիստոնյա դայակը փախցնում է Կապադովկիա։ Այստեղ նա դաստիարակվում է քրիստոնեական հավատքով և մկրտվում։ Հոր մեղքը քավելու համար նա ծառայության է մտնում Տրդատի մոտ, որն այդ ժամանակ Հռոմում էր, և նրա հետ վերադառնում Հայաստան։ Այստեղ էլ թագավորն իմանում է, որ իր ծառան քրիստոնյա է և իր հորն սպանողի որդին։ այն բանից հետո, երբ արքան կարգադրում է Գրիգորին նետել Խոր Վիրապ, որն իբրև բանտ էր ծառայում մահվան դատապարտվածների համար, և որտեղ Սուրբ Գրիգորը մնում է 13 տարի, դիվահարվում է։ Գրիգորը բուժում է նրա դիվահարությունը, և Տրդատը մկրտվում է ամբողջ ժողովրդի հետ։

Ի՞նչն է ճշմարիտ այս ավանդության մեջ։

Գարեգին Ա. Պատմաբաններն այս առնչությամբ իրարից շատ տարբեր դիրքորոշումներ ունեն։ Ըստ իս, այս ավանդության հիմքում կա պատմական ճշմարտության մի հատիկ, որը ներկայացված է ժողովրդական ստեղծագործության ավանդական ձևերով, սրբախոսական գրականության կանոնների համաձայն։ Հետևապես, պատմական հենքը ընդլայնվելով փոփոխությունների է ենթարկվել, շատ բան չափազանցացվել է, և հրաշքների իրագործման հետ կապված անցքերը մեծ տեղ են գրավել նրա մեջ։ Այսպիսին են եղել մեծ մասամբ սրբերի վարքերն ու այն պատմությունները, որոնք կապված են շատ Եկեղեցիների ծագման հետ։

Ջ. ԳուայտաՀրաշքը, որի մասին ակնարկեցիք, Տրդատի բուժո՞ւմն է։

Գարեգին Ա. Այո́։ Հրաշք է նաև այն, որ Սուրբ Գրիգորը կարողացել է կենդանի մնալ՝ 13 տարի շարունակ գտնվելով ստորգետնյա բանտում, ուր, ըստ ավանդության, մի բարեպաշտ կին ամեն օր նրան նկանակ էր նետում։

Ջ. ԳուայտաՍուրբ Գրիգորի պատմությունն ամփոփ ներկայացնելիս ես հիշատակեցի մի մանրամասնություն. Կապադովկիայից Հռոմ անցնելը, նախքան թագավորի հետ նրա վերադարձը Հայաստան։ Ոմանք այս մանրամասնության մեջ կապ են տեսնում ծնունդ առնող Հայ եկեղեցու և Հռոմի միջև…

Գարեգին Ա. – Նախ՝ պատմական արժանահավատության տեսանկյունից չենք կարող հաստատապես ասել, թե Սուրբ Գրիգորը Կապադովկիայից անցել է Հռոմ։ այդ ժամանակվա գրականության մեջ «Հռոմ» անունը կարող էր վերաբերել նաև Բյուզանդիային՝ Արևելյա հռոմեական կայսրությանը։ Սուրբ Գրիգորը Տրդատին միացել է այն պահին, երբ վերջինս մտել է Հայաստան, որպեսզի վերանվաճի «հայրական ժառանությունը»՝ իր հոր գահը։

Երկրորդ՝ այդ ժամանակ հարաբերություններ չկային Հայաստանի և Հռոմի քրիստոնյաների միջև։ Պատմականորեն մեր Եկեղեցին սերտորեն կապված էր Կապադովկիայի, Եդեսիայի, Մծբինի, Մելիտինեի (Արևելյան Սիրիա), ինչպես նաև Անտիոքի հետ, որն ամենակարևոր կենտրոնն էր։ Հատկապես այս շրջաններից էին Հայաստան գալիս քարոզիչները։ Կապադովկիայի Եկեղեցին, իբրև ինքնագլուխ Եկեղեցի, իրավականորեն կապված չէր Հռոմին։ Սակայն, չնայած դրան, այս Եկեղեցիներում հավատքի դավանությունը մեկն էր, քանի որ դեռևս չկային քրիստոսաբանական վեճեր և դավանաբանական տարաձայնություններ։

Աղբյուրը՝ Գարեգին Ա. Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս, «Զրույցներ Ջիովաննի Գուայտայի հետ», Ս. Էջմիածին, 2001

Սուրբ Եպիփան Կիպրացի հայրապետի վարքը

Եպիփան ԿիպրացիԵկեղեցու տիեզերահռչակ վարդապետ մեծն Եպիփանի սուրբ և արժանավոր վարքի մասին ոչ ոք ըստ արժանվույն չի գրել։ Թեև իբրև առաջին գրիչներ հայտնի են նրա երկու աշակերտները՝ Հովհաննեսը և Պողիբիոսը, բայց նրանց անոճ գրվածքը լեցուն է անարվեստ նկարագրություններով, որտեղ մանր, աննշան դեպքերը ներկայացվում են մեծերի հետ խառն, տարապայման միասնությամբ, առանց ստույգն անստույգից ընտրելու։ Բայց և այնպես, անկարելի է առանց նրանց գրածի բովանդակել սրբի պատմությունը։ Ներկայացվող վարքում կան քաղվածքներ՝ հավաքված նրանց և այլ մատենագիրների ավանդած տեղեկություններից։

Ինչպես ավանդվում է, սքանչելի Եպիփանը (որ թարգմանվում է երևելի կամ հայտնի), ազգությամբ փյունիկեցի հրեա, ծնվել է աղքատ ու երկրագործ ծնողներից մի գյուղում, որ երեք մղոնով հեռու էր Ելևթերուպոլիս քաղաքից։ Տասը տարեկան էր, երբ հայրը մեռավ, և մանուկն էլ իր քրոջ հետ մնաց այրացած մոր տանը։ Գեղեցիկ ավանդություն է պահպանվել Եպիփանի՝ քրիստոնեության հետ առաջին շփման մասին։ Աղքատությունից նեղվելով՝ մի օր մայրը Եպիփանին ուղարկում է իրենց էշը վաճառելու։ Ճանապարհին Եպիփանը հանդիպում է մի քրիստոնյա միայնակյացի, որ հարցնում է նրան. «Վաճառո՞ւմ ես էշդ»։ Մանուկը պարզամտորեն պատասխանում է. «Այո́, վաճառում եմ։ Բայց չափազանց ստամբակ է, ուստի վախենում եմ՝ գուցե վնասի գնողին, և ես պարտական մնամ Աստծո առաջ»։ Այս խոսքի վրա էշն, առաջ վազելով, Եպիփանին գցում է գետնին և թևը կոտրում։ Պատանին ուշակորույս նվաղում է։ Աբեղան Քրիստոսի անունով բժշկում է նրան։ Այնժամ Եպիփանն աբեղային հարցնում է, թե ո՞վ է Քրիստոսը։ Նա պատասխանում է. «Հիսուսն Աստծո Որդին է, Նա, Ում հրեաները խաչեցին»։ Տուն գալով՝ նա պատմում է այս և միշտ հիշում։

Հետագայում Տրիփոն անունով ելևթերուպոլսեցի օրինագետ ու մեծատուն մի հրեա որդեգրում է Եպիփանին, ուսուցանում նրան եբրայական բոլոր գրքերն ու ավանդությունները և կամենում իր դստերը կնության տալ նրան, բայց աղջիկը շուտով մահանում է։ Երբ մահանում է նաև Տրիփոնը, նրա ունեցվածքի ժառանգը Եպիփանն է դառնում։ Մի անգամ Եպիփանը տեսնում է մի աղքատ մարդու, որ միայնակյաց Ղուկիանոսից ողորմություն էր խնդրում՝ ասելով. «Աստծո́ մարդ, ողորմի́ր ինձ, քանզի երեք օր է ՝ քաղցած եմ»։ Ղուկիանոսը, հանելով պարեգոտը, տալիս է նրան՝ վաճառելու և հաց գնելու։ Այդ պահին երկնքից սպիտակ հագուստ է ընկնում և ծածկում նրան։ Եպիփանն ահով է բռնվում և գնալով Ղուկիանոսի հետ, սովորում է քրիստոնյա միայնակյացի կարգը։ Ապա քրոջ հետ (մայրն արդեն վախճանվել էր) գալիս է եպիսկոպոսարան՝ մկրտվելու։

Երբ Եպիփանը եկեղեցի մտավ, նրա ոտքից հողաթափերն ընկան և մնացին դռան մոտ։ Այնժամ նա ուտեց բոկոտն շրջել։ Նրան մկրտելիս եպիսկոպոսը տեսավ նրա դեմքը փառավորված և մի զարմանալի պսակ՝ նրա գլխի վրա։ Ապա Եպիփանը քրոջը տեղավորեց կուսանաց վանքում, իսկ ինքը մեկուսացավ Ղուկիանոս հոր վանքում, որտեղ տասը կրոնավոր գրիչներ կային։ Նա տասնվեց տարեկան էր, երբ կրոնավոր դարձավ։ Կարծվում է, որ այս ընթացքում է եղել նաև այն, ինչ ինքը՝ սուրբ Եպիփանը, իր մասին պատմում է հերձվածների դեմ գրքի մեջ։ Երբ դեռ պատանի էր և ուխտի համար գնում էր Պաղեստինի վանքերից մինչև Եգիպտոս՝ հայրերից բարի օրինակ վերցնելու, բարիատյաց սատանան Եգիպտոսում գտնվող գնոստիկյան չար, մարմնապաշտ աղանդավորներին գրգռեց իրենց մեջ կարզել պատանուն և, հյուրընկալելով նրան իրենց թաքստոցում, նրանք տվեցին նրան ընթերցելու իրենց մոլորության գիրքը, որի մաիսն Եպիփանը կարծում էր, թե ողջամիտ բան է։ Չարագործներն համարձակվեցին թելադրել իրենց գործակից չար կանանց փորձել Եպիփանին։ Եվ նրանք սկսեցին պատանու վրա հարձակվել պես-պես պատրանքներով։ Այնժամ Եպիփանը, հասկանալով նրանց չար աղանդի կորստաբեր լինելը, ամբողջ սրտով աղոթելով, դիմեց Աստծուն և հազիվ զերծ պահեց իր անձը կանանցից՝ անարատ մնալով Աստծո շնորհներով։ Եվ, մի հնարով դուրս պրծնելով գնոստիկյանների բնակավայրից, գնաց և Եպիտոսի եպիսկոպոսներին պատմեց նրանց անարժան ընթացքի մասին։ Եվ, եպիսկոպոսները, իրերի ստույգ լինելը տեսնելով, աղանդի գլխավորներին՝ թվով ութսուն հոգու, աքսորեցին իրենց սահմաններից դուրս։ Իսկ Եպիփանը փութաց դառնալ իր նախկին վանքը և իր անձը տալ առավել ճգնությունների։

Երբ հայր Ղուկիանոսը մեռավ, վանահայր դարձավ Հիլարիոնը։ Եպիփանը, տեսնելով նրա առաքինի վարքը, նրանից սովորեց, և ինքն էլ երկու-երեք օրը մի անգամ էր հաց ու աղ ճաշակում՝ առանց դրանով կշտանալու, նաև ջուրն էր չափով խմում։ Եվ, վանքի բոլոր աշխատանքները խնամքով գլուխ բերելով, չէր պակասեցնում աղօթքներն ու Սուրբ Գրքի ընթերցանությունը։

Բանսարկուն, տեսնելով Եպիփանի առաջադիմությունը, սկսեց գիշերային աղօթքների ժամանակ նեղել նրան ահարկու տեսիլքների պես-պես ցնորքներով։ Եվ երբ չկարողացավ խախտել նրա միտքը, դևերի բազմությամբ հարձակվեց նրա վրա և սաստիկ գանահարեց։ Իսկ նա, Աստծուն ապավինելով, անվնաս մնաց չարի բոլոր հարվածներից։ Եվ Աստծուց Եպիփանին նախագիտության և հրաշաործության շնորհ տրվեց՝ սքանչելի խոնարհությամբ հանդերձ։

Շարունակությունը՝ հաջորդիվ

Աղբյուրը՝ «ԳԱՆՁԱՍԱՐ» հանդես, հտ. Գ.

Սուրբ Իգնատիոս Անտիոքացի (Աստվածազգյաց). որոշ խոսքեր նրա թղթերից

Իգնատիոս Անտիոքացու մտքերից տե՛ս նաև այստեղ 

Saint_Ignatius_of_Antioch Իգնատիոս Անտիոքացի Աստվածազգյաց

  • Աստծո հացն եմ խնդրում, որը Դավթի զավակից եղած Հիսուս Քրիստոսի մարմինն է, և Նրա արյան ըմպելիքն եմ հայցում, որն անեղծ ու անապական սերն է։

 

  • Ուրեմն դո՛ւք էլ, լույսի և ճշմարտության որդիներ, փախեք բոլոր հերձվածներից ու չար ուսմունքներից։ Որտեղ ուղղափառ հովիվ կա, նրան հետևեք, ինչպես սուրբ խաչին։

 

  • Քանզի շատ են գայլերը, որոնք հպարտանալով չարն են խորհում և ցանկանում Աստծո ճանապարհներով գնացողների ընթացքը խոտորել։ Բայց երբ միաբան լինենք, նրանց համար տեղ չի լինի ձեր մեջ։

 

  • Ճշմարտության մեջ մնա իբրև հզոր այր, որ հարվածվում է, սակայն չի ընկնում. քանզի հզորին է հատուկ հարվածվելն ու հաղթելը։

 

  • Ջանացող եղիր ավելի, քան կաս, և հասկացիր ժամանակն ու այն, ինչ վեր է ժամանակներից։ Եվ սպասիր Նրան, Ով ժամանակներ չունի. Անտեսանելիին, որ մեզ համար տեսանելի դարձավ, Անշոշափելիին ու Անչարչարելիին, որ մեզ համար չարչարվեց և ամեն ինչ ըստ ամենայնի կրեց մեզ համար։

 

  • Միմյանց հետ աշխատեք, միմյանց հետ չարչարվեք և միմյանց հետ ննջեք ու արթնացեք՝ իբրև Աստծո տնտեսներ, Նրա ընտանիք ու սպասավորներ։ Հաճելի եղեք Նրան ու ծառայեք, որպեսզի Նրանից պարգևներ ընդունեք։ Թող ոչ ոք ապստամբ չգտնվի։ Այլ թող ձեր մեջ հավատն իբրև զենք լինի, հույսը՝ իբրև սաղավարտ, սերը՝ իբրև նիզակ, և համբերությունը՝ իբրև վահան։ Եվ ձեր գանձերը թող ձեր բարի գործերը լինեն, որպեսզի Աստծուց պարգևներ ստանաք։ Միմյանց հանդեպ հեզ ու համբերատար եղեք, որպես թե Աստված ձեր մեջ է։

 

Սուրբ Իգնատիոս Անտիոքացի (Աստվածազգյաց). որոշ խոսքեր նրա թղթերից

Իգնատիոս Անտիոքացու մտքերից տե՛ս նաև այստեղ

Իգնատիոս Անտիոքացի Աստվածազգյաց

  • Աստվածայինի շուրջ շատ բաներ եմ խորհում, սակայն սահմանների մեջ եմ ինձ պահում, որպեսզի պարծենալով չկորչեմ։

 

  • Աստծո ցորենահատ եմ, գազանների ատամներով կաղացվեմ և Աստծո սուրբ հաց կդառնամ։

 

  • Գիտե՛մ, թե ինչ է հրամայված ինձ, այժմ հավատում եմ, թե կդառնամ աշակերտ. չփափագել ինձ համար տեսանելի կամ անտեսանելի ոչինչ, այլ միայն որ Հիսուս Քրիստոսին արժանի դառնամ։ Թող պատահեն ինձ կրակ ու խաչ և պատրաստված գազաններ, ոսկրերի բաժանում ու ցրում, անդամների հատում, ամբողջ մարմնի աղացում և սատանայի չար խռովություններ, միայն թե Հիսուս Քրիստոսին արժանանամ։

 

  • Նրան եմ փնտրում, Ով խաչվեց ինձ համար, Նրա՛ն փափագում, Ով մեռելների միջից հարություն առավ։

 

  • Սերն իմ խաչն է, իմ Սերը խաչվեց, և այլևս իմ մեջ չկա սիրո այլ կրակ։

 

Սուրբ Ներսես Շնորհալի

Սուրբ Ներսես ՇնորհալիՍ. Ներսես Շնորհալին ծնվել է Կիլիկիայի Տլուք գավառի Ծովք դղյակում, մոտ 1100 թ.: Նրա հայրը՝ Ապիրատ Պահլավունի իշխանը, սպանվեց պատերազմի ժամանակ, երբ Ներսեսը դեռ մանուկ էր: Ներսեսի երկու կրտսեր եղբայրները՝ Վասիլը և Շահանը, դարձան զինվորականներ, իսկ Ներսեսը իր ավագ եղբայր Գրիգորի հետ նախընտրեց Աստծո նեղ և անձուկ ճանապարհը:

Գրիգորը և Ներսեսը կրթվում և դաստիրակվում են Քեսունի Կարմիր վանքում՝ առաջին երկու Պահլավունի կաթողիկոսներ Գրիգոր Վկայասեր և Բարսեղ Անեցու հոգածությամբ և հոգևոր հայրությամբ: Երկու եղբայրները աշակերտում են նշանավոր Ստեփանոս Մանուկ գիտնական վարդապետի մոտ: Բարսեղ կաթողիկոսի (1105-1113) անակնկալ մահից հետո Հայոց կաթողիկոս է դառնում Ներսեսի եղբայր Գրիգորը, երբ հազիվ 20 տարեկան էր: Գրիգորի կաթողիկոսական պաշտոնավարության շրջանը ամենաերկարն է մեր Եկեղեցու պատմության մեջ (1113-1166): Ներսեսը իր եկեղեցական բոլոր կարգերը (սարկավագություն, քահանայություն, երբ 18 տարեկան էր և եպիսկոպոսություն՝ 30 տարեկան հասակում) ստանում է իր կաթողիկոս եղբորից՝ դառնալով նրա զորեղ աջակիցը և փոխանորդը հայրապետական բոլոր գործերի մեջ:

Սուրբ Ներսես Շնորհալի

Շուտով Ներսեսը իր առաքինասեր վարքի, իմաստության հանճարի և անձնվեր քարոզչության շնորհիվ սիրվում է շատերի կողմից: Նրա իմաստության և սրբության բույրը տարածվում է ողջ աշխարհում: Սակայն Ներսեսը իր մեծ խոնարհության պատճառով խուսափում էր մեծարանքներից և միշտ ձգտում առանձնության և ճգնությունների:

Մոտ 1150 թ. Տիրոջ նախախնամությամբ Պահլավունիների ձեռքն է անցնում Հռոմկլայի ամուր բերդը: Այստեղ է հանգրվանում աստանդական հայրապետական աթոռը և շուրջ մեկուկես դար մնում համեմատաբար խաղաղ ու անխռով պայմաններում: Ներսեսի անունը սերտորեն կապվեց այս դղյակի հետ, և այս իսկ պատճառով պատմության մեջ հայտնի է նաև Կլայեցի մականունով: Կյանքի մնացած մասը՝ գրեթե քառորդ դար, նա անցկացնում է այս «տոթ» բերդի մեջ: Միայն մեկ անգամ է առիթ ունենում կարևոր առաքելությամբ դուրս գալու այս «բերդարգելությունից»: Կիլիկիո երկու մեծ հայ իշխանների՝ Թորոս Լևոնի Ռուբենյանը և Լամբրոնի բերդի տեր Օշինը, իրար դեմ զենք էին վերցրել (1164 թ.): Շնորհալին ուղարկվում է նրանց հաշտեցնելու համար: Նրա առաքելությունը հաջողությամբ է պսակվում. երկու իշխանները հաշտվում են և վերջ տալիս եղբայրասպան կռվին:St Nerses / Սուրբ Ներսես Շնորհալի

Վերադարձի ճանապարհին Մամեստիա քաղաքի մեջ Շնորհալին հանդիպում է Բյուզանդիայի կայսեր փեսային և ներկայացուցչին՝ Ալեքս դուքսին, որը եկեղեցիների բաժանման կապակցությամբ հետաքրքրվում է Հայ Եկեղեցու դավանաբանությամբ: Այստեղից սկիզբ են առնում միարարական բանակցություններ Հայոց Հայրապետության և Բյուզանդիայի կայսեր և հունաց պատրիարքի միջև: Այս բանակցությունները շարունակվում են մինչև Ներսեսի կյանքի վերջը: Բանակցությունների թղթակցությունները պահպանվել են թե՚ հայերենով, թե՚  հունարենով:

Արդեն ծերացած և հիվանդ Գրիգոր Գ. Պահլավունին, 1166 թ. ապրիլի 17-ին, իր եղբորը՝ Ներսեսին, ձեռնադրում է կաթողիկոս ու երեք ամիս հետո վախճանվում: Ս. Ներսեսը, 7-8 տարի խաղաղությամբ պաշտոնավարելով, 1173 թ. վախճանվում և թաղվում է եղբոր կողքին՝ Հռոմկլայի բերդում:

Նրա գերեզմանը մեծ ուխտատեղի էր մինչև առաջին համաշխարհային պատերազմը: Ս. Ներսես Շնորհալու հիշատակը տոնվում է ս. Թարգմանչաց հետ՝ Խաչվերացին հաջորդող հինգերորդ շաբաթ օրը:

 
Աղբյուրը՝ Ներսես Շնորհալի, Թուղթ ընդհանրական, «Գանձասար» հանդես, 1991
 
 

Սուրբ Իգնատիոս Անտիոքացի (Աստվածազգյաց). որոշ խոսքեր նրա թղթերից

Սուրբ Իգնատիոս Աստվածազգյացը եղել է Սուրբ Հովհաննես Աստվածաբան ավետարանչի աշակերտը և Սուրբ Պողիկարպոսի՝ Զմյուռնիայի եպիսկոպոսի աշակերտը։ Նա եղել է Անտիոքի եկեղեցու 2-րդ եպիսկոպոսը և առաջացած տարիքում նահատակվել հավանաբար 117 թ.-ին՝ Տրայանոս կայսեր օրոք, Հռոմում՝ Փլաբիանոսի մեծ ամֆիթատրոնում (Կոլոսիում

Իգնատիոս Անտիոքացի Աստվածազգյաց

  • Թող ձեզանից յուրաքանչյուրը միաբան մնա, որովհետև երբ մեկ միտք ունենաք, Աստծուն կնմանվեք։ Եվ միաբան, մի ձայնով, երգեք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Հորը, որպեզի ձեզ լսի և ձեր բարի գործերով ճանաչի ձեզ։

  • Թող ոչ ոք ինքն իրեն չխաբի, որովհետև ով Խորանի մեջ չէ, Հացից մերժված է։

  • Դուք նաև մարմնավոր բաների մեջ եք հոգևորը գործում, քանզի ամեն ինչ Հիսուս Քրիստոսով եք անում։

  • Հավատն ու սերը սկիզբն ու ավարտն են. հավատը սկիզբն է, իսկ սերը՝ ավարտը։ Ուր այս երկուսը միասին են, այնտեղ են նաև Աստված և մյուս բոլոր բարի գործերն ու առաքինությունները։

  • Լավ է, երբ մեկն ինչ-որ բան է և լռում է, քան որ ոչ մի բան չէ և խոսում է։

  • Ճշմարտապես զորավոր է, ով ստացել է Հիսուսի խոսքը և ականջ է դնում Նրա հեզությանը՝ կատարյալ լինելու համար, որպեսզի գործի, ինչ որ խոսում է, և ճանաչվի նրանով, ինչի մասին լռում է։

  • Հոգիս թող ձեր հոգիների փոխարեն լինի, եղբայրներ։

  • Եթե չենք կամենում Նրա անվան համար չարչարվել ու մեռնել, Նրա կյանքը մեր մեջ չունենք։

  • Երբ գովում եմ ձեզ, գիտեմ, որ է՛լ առավել եք ամաչում, ինչպես և գրված է, թե արդարն ինքն է իրեն հանդիմանում։

  • Սերն իմ խաչն է, իմ Սերը խաչվեց, և այլևս իմ մեջ չկա սիրո այլ կրակ։

Կարդացե՛ք նաև Վազգեն վեհափառի խոսքը Հիսուս Քրիստոսի Ծննդյան առթիվ

Շարական Յովհաննու Մկրտչին (հատուած)

372770818

… Ձայն բարբառոյ յանապատի եւ կատարիչ խորհրդոյ. գլխատեալ այսօր ի Հերովդիայ. վերափոխեցաւ ի դասս անմարմնոցն. աղօ:

Երկնաքաղաքացին Յովհաննէս մեծ ի ծնունդս կանանց. քարոզէր յանապատի ազդարարող բարբառովն. զծագումն լուսոյ արեգականն արդարութեան:

Ճշմարիտ մարգարէ եւ ձեռնադրօղ Որդւոյն Աստուծոյ յառաջընթաց Կարապետ եւ պատմող Աստուածային օրինացն. հորդէր զճանապարհ թագաւորին յաւիտենից:

Յանօրէն գինարբուսն մոլեգնեալ Հերովդիադայ. ի պարգեւի մասին խնդրէր զգլուխ մարգարէին. շիջուցանել զարուսեակն եւ զանաղօտ լապտերն:

Բարձրամիտ անապատականի մասին

530885_387766584631193_1089327640_nՍուրբ Հայր Անտոնը պատմել է, թե ինչպես մի անգամ իր մոտ է եկել անապատական միայնակյացներից մեկը և արտասուքով պատմել հետևյալը. «Ես մի աշխարհական եղբայր ունեի, որ մեռնելուց հետո որբ թողեց երեքամյա մի մանկան։ Վերցնելով մանկանը՝ տարա անապատ և դաստիարակեցի միայնակյացի վարքով՝ սնուցանելով նրան արմատով ու վայրի բանջարով։ Read the rest of this entry

%d bloggers like this: