Եկեղեցին և երիտասարդները /մաս Բ./ – Գարեգին Ա. կաթողիկոս

Եկեղեցին և երիտասարդները

Սկիզբը՝ այստեղ

Ջ. Գուայտա – Երիտասարդության հոմանիշներ մշտապես եղել են լավատեսությունը, կենսունակությունը, խանդավառությունը: Այս հոմանիշներին Դուք ավելացնում եք ներգրավվածություն բառը: Սակայն այսօր հաճախ են խոսում, թե երիտասարդները որևէ իդեալ կամ կատարելատիպ չունեն, որ նրանք որևիցե նպատակի հետամուտ չեն, չեն ցանկանում ինչ-որ բանում հիմնավորապես խորամուխ լինել և չեն ընդունում կյանքի մարտահրավերները… Դա է գուցե երիտասարդների որոշ չափով Եկեղեցուց հեռու մնալու պատճառը: Դեռ ավելին, Եկեղեցին իր դանդաղ ընթացքով, հազարամյա ծիսակատարությամբ, դժվարին խորհրդանիշներով երիտասարդությանը կարող է թվալ հնացած, նորույթից ընկած: Ի՞նչ տեղ կարող են ունենալ երիտասարդները Եկեղեցում:

Գարեգին Ա. – Ինչ վերաբերում է մեր երիտասարդ ժամանակակիցների որոշ կրավորականությանը, այստեղ նույնպես, ըստ իս, չպետք է ընդհանրացումներ կատարել: Հաճախ է ասվում, թե այսօր մեր երիտասարդությունը կորուսյալ է… Անձամբ ես այն կարծիքին եմ, որ Եկեղեցիներում հիմա բավականին շատ երիտասարդներ կան, բայց նրանց ծառայության նշանակությունը չի գնահատվում պատշաճորեն: Տեսնում եմ, որ երիտասարդության մոտ Եկեղեցում իր տեղի նոր գիտակցում է ձևավորվում, ինչը չափազանց կարևոր է, քանզի Եկեղեցիների պետերը չէ, որ պետք է թելադրեն երիտասարդներին կամ ցույց տան նրանց տեղը: Թույլ տանք, որ երիտասարդներն իրենք անդրադառնան, որ Եկեղեցու նկատմամբ ունեն պարտավորություն, և հենց իրենք գտնեն դրա իրագործման եղանակները: Երիտասարդների հազվադեպ ցուցաբերված հովվական հոգածության մեջ գլխավորը նարնց թույլ տալն է ինքնուրույնաբար ընդունել որոշումներ և գտնել գործելակերպեր: Սխալ է մտածել, թե երիտասարդների համար պետք է ամեն ինչ նախապատրաստել: Ըստ իս, պետք է անել ամեն բան, որպեսզի հենց իրենք կանխատրամադրվեն ստանձնելու պատասխանատվություններ: Մեծահարուստ երիտասարդը, որ ներկայացավ Քրիստոսին, հասկանում էր, որ իրեն ինչ-որ բան չի բավականացնում: Լսելով Հիսուսի առաջարկությունը՝ նա, դժբախտաբար, իր մեջ չգտավ բավականաչափ արիություն և կամքի ուժ…

Ես ասել, եմ, որ ինձ համար երիտասարդությունը մարտահրավեր ընդունելու քաջությունն է, այլ ոչ թե դրանցից խույս տալը: Երիտասարդներին հատուկ է որևէ բան փոխելու ձգտումը, նույնիսկ այն, ինչը միշտ համարվել է անփոփոխ: Եթե երիտասարդների մեջ այդպիսի վճռականություն կա, կարծում եմ, որ նրանք կգտնեն բոլոր ձևական արգելքները հաղթահարելու միջոցները և կբերեն այն թարմ օդը, որի կարիքն ունեն Եկեղեցիները: Մի խոսքով, երիտասարդությանը պետք է վստահել…

Ջ. Գուայտա – Կարծո՞ւմ եք, որ Եկեղեցիներն իրենք ևս պետք է մի քայլ կատարեն դեպի երիտասարդությունը:

Գարեգին Ա. – Այո՛, անշուշտ: Այն, ինչ Եկեղեցին արել է մինչև այժմ, բավական չէ, դեռ շատ բան կա անելու: Բայց կան բազմախոստում նշաններ: Կարծում եմ, որ երիտասրդությունը Եկեղեցու կյանքում էական նշանակություն ունի: Կարևորն այն է, որ Եկեղեցին ընդունի, թե երիտասարդներն իր համար միանգամայն բացառիկ առանձնաշնորհ են:

Աղբյուրը՝ Գարեգին Ա. Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս, «Զրույցներ Ջիովաննի Գուայտայի հետ», Ս. Էջմիածին, 2001

Տես նաև Երջանկության մասին – Գարեգին Ա. կաթողիկոս

Posted on January 14, 2014, in Գարեգին Ա. Կաթողիկոս Ամենայն Հայոց and tagged , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: